บทที่ 190 ประกาศด่วน

บทที่ 190 ประกาศด่วน

“อาหลี มะเดื่อฝรั่งกับสตรอว์เบอร์รีพวกนี้ แล้วก็ผักในสวนหลังบ้าน ขายให้ฉันสักหน่อยได้ไหม” กู้เป่ยเฉินรู้ว่าลู่จิ่นหลีมีร้านค้าดวงดาว แต่เขาแย่งซื้อไม่ทันน่ะสิ

เขาโสดมา 20 กว่าปีแล้ว ทุกครั้งที่เข้าไปในร้านค้าดวงดาว สิ่งเดียวที่เห็นมีแค่คำว่า ‘ขายหมดแล้ว’

“ถ้าไม่มีเหลือก็ไม่เป็นไร ฉันไปซื้อในร้านค้าดวงดาวก็ได้” เห็นลู่จิ่นหลีไม่พูดอะไร กู้เป่ยเฉินจึงเสริมขึ้นมาอีกประโยค

“ได้สิ แต่ต้องไปเก็บเองนะ” ลู่จิ่นหลีโบกมือ เธอไม่อยากไปเก็บในแปลง

ตอนมีอารมณ์อยากเก็บมันก็สนุก แต่ถ้าไม่อยากทำขึ้นมา การต้องไปเก็บก็กลายเป็นเรื่องทรมานได้เหมือนกัน