บทที่ 162 เป็ดร้อยตัวแข่งกันร้อง

บทที่ 162 เป็ดร้อยตัวแข่งกันร้อง

“อาหลี แน่ใจนะว่าจะทุบแผ่นน้ำแข็งตรงนี้ให้แตกหมดเลย?” กู้เป่ยเฉินมองพื้นน้ำแข็งที่ร้าวเป็นทาง เขาต้องทุบนานแค่ไหนถึงจะแตกหมดกันเนี่ย?

แต่อาหลีอุตส่าห์ขอให้ช่วยสักครั้ง ถ้าทำไม่สำเร็จ ต่อไปอาหลีจะไม่เรียกให้เขาช่วยอีกแล้วจะทำยังไง?

ลู่จิ่นหลีนั่งอยู่บนยานบิน มองกู้เป่ยเฉินที่กำลังทุบพื้นน้ำแข็งอยู่ด้านล่าง อยากหยิบของกินออกมาก็ยังทำไม่ได้

อยากหยิบทุเรียนออกมากินสักลูกจริงๆ แต่ถ้าเอาออกมาแล้วมันไม่ใช่ทุเรียนแช่แข็ง กลับกลายเป็นทุเรียนก้อนน้ำแข็ง เคี้ยวไม่เข้าแน่