บทที่ 160 เมื่อกี้เหมือนจะมองไม่เห็น

บทที่ 160 เมื่อกี้เหมือนจะมองไม่เห็น

ต้าไป๋จิกลงไปทีเดียว กำแพงน้ำแข็งก็ร่วงลงมาเป็นก้อนใหญ่

กำแพงน้ำแข็งที่แข็งสุดๆ ร่วงลงจากกำแพงทีละก้อนๆ เพราะจะงอยปากของต้าไป๋

ลู่จิ่นหลีเห็นดังนั้นก็หยิบพลั่วออกมาอีกอัน ปล่อยพลังจิตลงบนพลั่ว แล้วจ้วงใส่กำแพงน้ำแข็งทีละที

กู้เป่ยเฉินมองลู่จิ่นหลี แล้วหันไปมองต้าไป๋ ก่อนจะหยิบพลั่วเหล็กออกมาเงียบๆ

เขาใส่พลังจิตลงในพลั่ว แล้วออกแรงจ้วงใส่กำแพงน้ำแข็ง แต่กำแพงกลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

กู้เป่ยเฉินที่ไม่อยากเชื่อสายตาเร่งพลังจิตจนถึงขีดสุด จากนั้นก็ออกแรงทั้งหมดทุบกำแพงน้ำแข็ง ทว่าผนังยังคงนิ่งสนิท