บทที่ 158 สุดท้ายแล้ว…ฉันก็คงไม่คู่ควรสินะ～

บทที่ 158 สุดท้ายแล้ว…ฉันก็คงไม่คู่ควรสินะ～

พอกู้เป่ยเฉินเห็นลู่จิ่นหลีหยุดลง เขาก็รู้สึกดีใจมาก อาหลีคงชอบอยู่กับเขามากกว่า ไม่ชอบสถานที่คนเยอะๆ

ลู่จิ่นหลีไม่รู้เลยว่า ที่เธอแค่ไม่อยากเก็บของร่วมกับคนอื่น ในสายตากู้เป่ยเฉินกลับกลายเป็นว่าเธอชอบอยู่กับเขา

ขณะที่กู้เป่ยเฉินกำลังคิดว่าพวกเขาสองคนจะได้เก็บของกันอย่างสบายใจ สมองกลบนมือก็สั่นขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นสายติดต่อจากน้องชายตัวเอง เขาก็อยากกดตัดสายทันที

คิดไปคิดมา กู้เป่ยเฉินก็ยังรับสาย เผื่อน้องชายมีเรื่องให้เขาช่วยขึ้นมาล่ะ

“พี่รอง! พวกพี่อยู่ดาวทุ่งน้ำแข็งดวงไหน ผมจะไปหา” กู้เป่ยเหยียนมองกลุ่มทหารที่อยู่รอบตัว เขายังชอบเก็บของกับพี่สาวอาหลีมากกว่า