บทที่ 156 หนีเตลิด

บทที่ 156 หนีเตลิด

ลู่จิ่นหลีมองดู แล้วก็พบว่าคนที่ยืนอยู่ด้านนอกคือกู้เป่ยเฉิน เธอตกใจจนเปิดประตูใหญ่ทันที

“ขานายเดินได้แล้วเหรอ?” ลู่จิ่นหลีถามด้วยความสงสัย นี่กำจัดรังสีออกไปได้มากแค่ไหนกัน ถึงยืนขึ้นได้แล้วเนี่ย?

“เพราะเนื้อตุ๋นของอาหลีเมื่อวาน ค่ารังสีในร่างกายฉันลดลงไปเยอะ ตอนนี้เดินตามปกติได้แล้ว” กู้เป่ยเฉินมองลู่จิ่นหลีด้วยรอยยิ้ม

สิ่งที่เขาไม่ได้บอกก็คือ ถึงจะเดินได้แล้ว แต่ร่างกายก็ยังอ่อนแออยู่บ้าง อาจกลับไปอ่อนปวกเปียกแบบที่เขาไม่ชอบก่อนหน้านี้ได้

แต่ไม่เป็นไร ขอแค่ตอนที่ความรู้สึกอ่อนปวกเปียกแบบนั้นกำลังจะมา เขาหยิบเก้าอี้ออกมานั่ง ก็จะไม่ขายหน้าต่อหน้าอาหลีแล้ว