บทที่ 68 คนหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้ก็มีด้วยเหรอ

บทที่ 68 คนหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้ก็มีด้วยเหรอ

หลังจากลู่จิ่นหลีกับอีก 3 คนกินข้าวเสร็จ ก็ไม่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือแล้ว พวกเขาจึงกลับเข้าเต็นท์ไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเข้านอน

วันรุ่งขึ้น

ลู่จิ่นหลีเพิ่งเดินออกจากเต็นท์ เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ฟังดูสยองขวัญกว่าเมื่อคืนก็ดังขึ้น

จากนั้นสมองกลที่ข้อมือก็สั่น ทางโรงเรียนถึงกับขอให้สมองกลหลักส่งข้อความแจ้งทุกคน ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก

ลู่จิ่นหลีเปิดสมองกล พอเห็นข้อความที่ส่งมา ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมเมื่อครู่ถึงร้องกันโหยหวนขนาดนั้น