บทที่ 35 ไปด้วยกัน

บทที่ 35 ไปด้วยกัน

ลู่จิ่นหลีอ้าปากเหมือนจะพูดว่านั่นไม่ใช่ดอกไม้ แต่เมื่อเห็นทั้ง 2 คนเดินห่างออกไปแล้ว ก็ทำได้แค่เดินตามไป

จะใช่ดอกไม้หรือเปล่า เดี๋ยวพวกเขาเห็นก็รู้เอง ตอนนี้พูดไปก็ใช่ว่าจะฟังกัน

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด พอกู้เป่ยเหยียนกับโจวจืออี้ไปถึงจุดหมาย พอเห็นสิ่งนั้น สีหน้าของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

ที่ไหนกันดอกไม้สีขาว แค่วัชพืชไม่กี่ต้นที่ใกล้จะแห้งตายแล้วต่างหาก

แต่กู้เป่ยเหยียนกับโจวจืออี้ไม่ได้ใส่ใจ ทั้งคู่เริ่มค้นหาบริเวณใกล้เคียง ไม่นานความผิดหวังก็หายไป

ระหว่างที่ลู่จิ่นหลีเก็บพืชพวกนั้นจนหมด โจวจืออี้กับกู้เป่ยเหยียนก็ขุดขิงเจอหลายต้น ทั้งคู่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า