บทที่ 3 งั้นต่อไปฉันจะตามเธอไปด้วย

บทที่ 3 งั้นต่อไปฉันจะตามเธอไปด้วย

“ไม่ต้องคำนับฉันใหญ่โตขนาดนั้นก็ได้”

ลู่จิ่นหลีมองชายที่กำลังหมอบราบอยู่ตรงหน้า แล้วกวาดตามองรอบๆ ก่อนขยับไปทางซ้ายครึ่งก้าวเพื่อหลบออกจากตำแหน่งเดิม

กู้เป่ยเหยียนเงยหน้าขึ้น มองลู่จิ่นหลีอย่างไม่อยากเชื่อ แม้แต่ดอกไม้ไม่กี่ดอกที่ถูกเขาทับจนพังอยู่บนพื้นก็ยังไม่มีเวลาสนใจ

“เธอตาบอดหรือไง ฉันกำลังคำนับเธอที่ไหนกัน ฉันแค่หกล้มไม่ทันระวัง!” กู้เป่ยเหยียนมองลู่จิ่นหลี ไม่เข้าใจเลยว่าผู้หญิงหน้าตาสวยขนาดนั้น ทำไมถึงพูดจาเย็นชาแบบนี้ออกมาได้

“ถ้าหกล้มก็ไม่ต้องยกก้นโด่งขนาดนั้น” ลู่จิ่นหลีมองพื้น ตอนนี้ชายหนุ่มยังคงอยู่ในท่าเดิมกับตอนที่ล้มลงเมื่อครู่