เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในห้องรับแขกอันกว้างขวางแห่งหนึ่งในเมืองเค้ก
ซ่าเฟยลั่วซือเอนกายนั่งบนเก้าอี้สีขาว บนโต๊ะกลมตรงหน้าวางชาดำไว้หนึ่งถ้วย ส่วนฝั่งตรงข้ามมีร่างสามร่างนั่งอยู่ ได้แก่ คาทาคุริ สมูทตี้ และเพโรสเปโร
เนื่องจากยายเฒ่าชาล็อตหลิงหลิงยังต้องไปพูดคุยและส่งแขกคนอื่น ๆ ที่มาร่วมงานเลี้ยงน้ำชา จึงยังมาที่นี่ไม่ได้ชั่วคราว ทำได้เพียงให้ลูกทั้งสามคนอยู่เป็นเพื่อนซ่าเฟยลั่วซือ
ทว่า...
จะว่าอย่างไรดี
ในบรรดาทั้งสามคน คาทาคุริไม่ถนัดพูดจา ส่วนอีกสองคนที่เหลืออย่างสมูทตี้กับเพโรสเปโร ก็เพิ่งมีเรื่องขุ่นเคืองกับซ่าเฟยลั่วซือในงานเลี้ยงน้ำชา
ดังนั้นบรรยากาศภายในห้องยามนี้จึงทั้งเงียบงันและน่าอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสองฝ่ายต่างตกอยู่ในสภาพที่ไม่มีอะไรจะพูด...
ผ่านไปครู่ใหญ่ ประตูห้องรับแขกซึ่งทำจากช็อกโกแลตก็เปิดออกพร้อมเสียง “แกร๊ก” ยายเฒ่าชาล็อตหลิงหลิงผู้มีรอยยิ้มประดับใบหน้าเดินเข้ามาจากทางเดิน ก่อนทิ้งตัวนั่งลงตรงที่ว่างซึ่งจงใจเว้นไว้ระหว่างคาทาคุริกับเพโรสเปโร
“เอาละ! งานเลี้ยงน้ำชาอันแสนสนุกจบลงแล้ว ตอนนี้มาเข้าเรื่องกันเถอะ!”
ขณะกล่าว ยายเฒ่าชาล็อตหลิงหลิงยังคงยิ้มแย้ม ทว่าสายตากลับคมกริบขึ้นในฉับพลัน