กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครืนครืน–!
เหนือท้องฟ้าอันมืดมิด เมฆดำทะมึนม้วนตัวไปมา ส่งเสียงฟ้าร้องกึกก้องเป็นระลอก ๆ ออกมา
ภายใต้สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ลมงวงขนาดมหึมาที่เชื่อมฟ้าต่อดินยังคงอาละวาดอยู่เหนือผิวทะเลไม่หยุดหย่อน ก่อให้เกิดลมพายุที่หอบหวีดหวิวไม่ขาดสาย คลื่นยักษ์สีขาวที่โหมกระหน่ำซัดกระแทกอยู่ที่กราบเรือของเรือรบของชั้นหนึ่งอยู่ตลอดเวลา
“อาจารย์เซฟา คุณแก่จริง ๆ แล้วนะ!
ถึงกับถูกพวกกุ้งแห้งปูปลาไม่กี่ตัวบีบให้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้...
หรือว่า คุณยังคงยึดมั่นในหลักการไม่สังหารของตัวเองอยู่?
จนทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นฝ่ายรับแบบนี้...”
เสียงหนึ่งที่แฝงความหม่นหมองและประชดประชันเล็กน้อย พลันดังเข้าหูของเซฟา
ทว่า...
เซฟากลับไม่โกรธแต่ดีใจ เขาหันไปมองข้างกายตัวเอง