กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โรงเรียนนายร้อยมารินฟันโด ด้านนอกห้องเรียน บนทางเดินระเบียง
“อ๊ะ! ไป...ไปบ้านคุณเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำชวนตรง ๆ เช่นนั้นจากซ่าเฟยลั่วซือ แก้มของโดมิโนก็แดงวาบขึ้นมาทันที ราวกับแอปเปิลแดงสุกงอม จนใครเห็นก็อดอยากจะกัดเบา ๆ สักคำไม่ได้
“ถ้าเธอไม่เต็มใจ…
งั้นเราไปที่หมู่เกาะเซียงโป๋ตี้ หาร้านอาหารสักแห่งกินมื้อเย็นด้วยกันเป็นอย่างไร?”
ซ่าเฟยลั่วซือยิ้ม แล้วเสนอทางเลือกใหม่
โดมิโนชะงัก ก่อนจะทำท่าทีเขินอาย ยกมือขวาขึ้นใช้ปลายนิ้วชี้เกาแก้มที่แดงก่ำ พลางเอ่ยอย่างลังเล
“ไม่! ไม่ต้องหรอก…ฉันอยากไปบ้านคุณ…ชิมฝีมือทำอาหารของคุณมากกว่า”
“อืม! งั้นเราไปกันเลย! ไปบ้านฉันตอนนี้เลย…”