เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มารีนฟอร์ด
อาคารกองบัญชาการนาวี สำนักงานจอมพล
เซฟานั่งอยู่บนโซฟายาว มองไปยังฝั่งตรงข้ามของโต๊ะน้ำชา ที่เซงโกกุซึ่งนั่งอยู่บนโซฟากำลังชงชาอย่างไม่รีบร้อนด้วยชุดน้ำชา เขาถอนหายใจยาวอยู่ตั้งนาน
“เฮ่อ! คุณภาพโดยรวมของนักเรียนนายทหารที่จบรุ่นนี้ช่างน่าเป็นห่วงจริง ๆ ทำให้ฉันรู้สึกได้เลยว่ารุ่นหนึ่งแย่ยิ่งกว่ารุ่นหนึ่ง...”
“เรื่องนี้ก็จนใจ...
ยุคโจรสลัดทำให้คนหนุ่มสาวที่มีความทะเยอทะยานเกินตัวจำนวนมาก อาศัยชื่อโจรสลัดเป็นธง ดาหน้าลงสู่ท้องทะเล ทำให้สถานการณ์ของท้องทะเลผืนนี้ยิ่งวุ่นวายสับสนขึ้น และพวกเรากองทัพเรือก็เป็นอาชีพที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องเป็นศัตรูกับโจรสลัด ไม่เพียงแต่อันตรายมาก อัตราการตายสูง ค่าตอบแทนยังต่ำอีก...
เมื่อไม่นานมานี้ ฉันยื่นเรื่องต่อห้าผู้อาวุโสเพื่อขอเพิ่มสวัสดิการให้ทหารเรือประจำการ รวมถึงทหารเรือที่ปลดประจำการเพราะพิการจากการรบ แต่กลับถูกปฏิเสธไปตรง ๆ!
รายได้ของคนธรรมดาที่ไปเป็นโจรสลัด เมื่อเทียบกับเป็นทหารเรือแล้ว สูงกว่ากันหลายเท่า หรือแม้แต่สิบกว่าเท่า!
ในเมื่อทั้งสองอย่างล้วนเสี่ยงอันตรายและอัตราการตายสูง คนส่วนใหญ่จึงคิดว่า แทนที่จะตายแล้วไม่ได้อะไรเลย สู้เป็นโจรสลัดไปลุยสักตั้ง ให้ตัวเองได้เงินก้อนโต...”
เซงโกกุวางถ้วยชาใบหนึ่งลงตรงหน้าเซฟา เขาหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินชาเขียวที่ยังร้อนระอุให้อีกฝ่ายหนึ่งถ้วย