เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ลู่เจียเต้า ท่าเรือ
ท้องฟ้าดาราใสกระจ่าง กลางคืนเย็นเยียบราวน้ำ แสงจันทร์สาดลงบนพื้นทางหิน
ซ่าเฟยลั่วซือเดินไปหาการ์ปที่ยังยกหินและกำลังย่อตัวฝึกอยู่ เขากล่าวอย่างไม่พอใจว่า
“ว่าแต่ วันนี้แผลของนายยังไม่หายดี เริ่มฝึกตอนนี้แผลจะแตกได้นะ…”
“ฉันนอนบนเตียงพลิกไปพลิกมาก็หลับไม่ลง สมองเอาแต่คิดถึงเรื่องที่ประมือกับไอ้เวรเพชรนั่นวันนี้ เลยออกมาฝึกสักหน่อย…”
หลังการ์ปย่อตัวลงอีกครั้งหนึ่ง เขาก็วางหินที่แบกด้วยสองมือลงบนพื้น ปัดมือทั้งสองข้างแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมหัวเราะหึ ๆ
“จริงสิ! มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากบอกนาย…”
ราวกับนึกอะไรได้ การ์ปก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้าและทำความเคารพชายหนุ่ม
“ฉันชื่อมังกี้ ดี การ์ป จ่าโทแห่งกองบัญชาการนาวี ขอบคุณมากที่คุณยื่นมือช่วยพวกเราในตอนกลางวัน!”
เมื่อซ่าเฟยลั่วซือได้ยินว่าการ์ป ผู้ที่เชี่ยวชาญฮาคิเกราะและหกพิธีและมีฝีมือถึงระดับนายพลแล้ว กลับมียศเพียงจ่าโท เขาก็อดชะงักไปเล็กน้อยไม่ได้