เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมืองนิชิโมชิมูระ โดโจอิชชิน
ข้างบ่อน้ำในลานหลังบ้าน ตรงหน้าซ่าเฟยลั่วซือมีหินลับมีดวางอยู่ก้อนหนึ่ง
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง มือทั้งสองถือดาบยาวสีแดงเพลิงที่มีความยาวใบดาบหนึ่งเมตรสอง ลับมันบนหินลับมีดอย่างเป็นจังหวะ
ผ่านไปนานพอสมควร เขาจึงยกดาบยาวขึ้นมาพินิจพิจารณาอย่างละเอียดอยู่ตรงหน้าตัวเอง
คุอิน่าที่ยืนสังเกตอยู่ข้าง ๆ ซ่าเฟยลั่วซือ ก่อนอื่นเธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาผืนหนึ่ง เช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เขาอย่างเบามือ จากนั้นเธอจึงใช้โทนเสียงที่แฝงความสงสัยเล็ก ๆ ลังเลในการเลือกถ้อยคำกล่าวว่า
“ซ่าเฟยลั่วซือ ทำไม... หืม... คือ... คือ... เรื่องนั้นน่ะ...”
“ดาบเล่มนี้ให้ความรู้สึกอัปมงคลเป็นพิเศษใช่ไหม...?”
“หืม...?”
คุอิน่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย เห็นด้วยกับคำพูดของซ่าเฟยลั่วซือ
“ก็เพราะว่า... ดาบที่ฉันตีขึ้นมานั้นเป็นมีดปีศาจ!