เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตกค่ำ พระจันทร์เสี้ยวปรากฏและหายไปในหมู่เมฆเป็นระยะ แสงดาวระยิบระยับบนผืนฟ้ายามค่ำคืน
พระราชวังเดรสโรซ่า ในห้องเดี่ยวห้องหนึ่ง
ซ่าเฟยลั่วซือถือแก้วไวน์สูงอยู่ในมือ เขย่าไวน์แดงในแก้วเบา ๆ ของเหลวสีแดงอมน้ำตาลในแก้วสะท้อนแสงไฟในห้องเป็นประกายงดงาม
เขายืนอยู่หน้าต่างที่เปิดกว้าง ครึ่งหนึ่งพิงกรอบหน้าต่าง อาศัยความสูงของพระราชวังมองออกไปยังแสงไฟนับหมื่นหลังคาเรือนในเมืองไกล ๆ รวมถึงเหล่าสามัญชนที่ยังเที่ยวเล่นอยู่ตามถนนยามค่ำคืน
บนใบหน้าของเขาเป็นครั้งคราวเผยสีหน้าครุ่นคิดราวกับกำลังชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียบางอย่าง......
“หมดแก้ว!”
ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น ดื่มไวน์แดงในแก้วจนหมดในอึกเดียว กลืนลงท้อง แล้วจึงวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะอย่างแรงตามอัธยาศัย
เวลานี้ ซ่าเฟยลั่วซือสวมกางเกงสแล็กสีดำด้านล่าง และเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวด้านบน
ก่อนออกจากห้อง เขายังหันไปจัดปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองอย่างละเอียดหน้ากระจกเล็ก ๆ บนผนัง
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปลดกระดุมออกสองเม็ด ทำให้ตัวเองดูไม่ยึดติดและเป็นธรรมชาติมากขึ้น ไม่เคร่งขรึมนัก