กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครืน! ครืน!...
ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆดำมืด ฟ้าแลบฟ้าร้อง
ท่ามกลางลมพายุที่หอนโหยหวน ฝนตกหนักลงมาอย่างกระหน่ำ
ซางต๋าสั่วหนีย่ายืนอยู่บนยอดเสากระโดง นางมองไปยังที่ไกล ๆ พลางตะโกนเสียงดังใส่ทั้งสามคนบนดาดฟ้าว่า:
“ข้างหน้าคาดว่าจะมีน้ำวนกระแสน้ำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ปรับมุมใบเรือ ให้เรือแล่นรับลมด้านข้าง!
เราถูกดูดเข้าไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเรือจะพังและทุกคนจะตาย!...”
ท่ามกลางลมพายุและฝนกระหน่ำ หม่าลี่เกอหลู่เต๋อหมุนพวงมาลัยเรือ ส่วนซ่าเฟยลั่วซือกับฮั่นคู่เค่อต่างยืนอยู่คนละด้านของเสากระโดง รีบคลายเชือกออกและปรับความยาวของเชือกอย่างรวดเร็ว
ภายใต้ลมที่พัดแรง มุมของใบเรือก็เบี่ยงไปในทันที