เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 มาเรียนตีเหล็กกับข้าดีกว่าไหม
“ท่านผู้ชมทั้งหลายครับ! เราจะเห็นได้ว่าเหล่าก็อบลินตัวเตี้ยพวกนั้นสวมชุดเกราะเต็มตัว ดูตลกสิ้นดี พวกมันพุ่งเข้าใส่กัน และแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าแหย่ [ผู้กลืนกินเหล็ก] ให้โกรธ [ผู้กลืนกินเหล็ก] ผู้แข็งแกร่งของเรายืนตระหง่านอยู่กลางลานประหนึ่งผู้ชนะ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เลยสักคน เขาควงกระบองในมือ... หืม? ก็อบลินพวกนั้นกลับตะลุมบอนกันเองแล้ว พวกมันแทงดาบเดียว... เอ๊ะ ทะลุตัวคู่ต่อสู้ไปเลยหรือ?”
พิธีกรชายเผ่ามนุษย์กิ้งก่ายืนอยู่บนเวทีสูง พลางมองดูก็อบลินด้านล่างที่กำลังฆ่าฟันกันเอง
ภาพตรงหน้ากลายเป็นแถบเซ็นเซอร์โมเสกไปในพริบตา
บนอัฒจันทร์มีเสียงประปรายดังแว่วมา:
“เจ๋งเป้ง! ลุยมันเลย!”
“แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย ไอ้ที่มนุษย์อสูรตีกับภูตดินรอบก่อนนั่นมันอะไรกันวะ! มนุษย์อสูรตัวนั้นถึงกับหิ้วหนังหัวตัวเองลอยฟ้าไปได้เนี่ยนะ! โคตรปลอมเลย”
“ไปหาก็อบลินพวกนี้มาจากไหนเนี่ย? มีของเหมือนกันนี่หว่า!”