กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329
"คุณหนูของเถ้าแก่ลู่ผู้นี้ค่อนข้างบุ่มบ่ามอยู่บ้าง หวังว่าท่านจะไม่ถือสา"
หลังจากหลิ่วโหรวจากไป เจ้าติ่งก็เดินเข้ามา
เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินบทสนทนาระหว่างลู่หยานกับหลิ่วโหรวเมื่อครู่นี้
"ไม่เป็นไร" ลู่หยานยิ้มพลางโบกมือ "ที่จริงข้าค่อนข้างนับถือนาง เพียงแต่ทุกคนต่างมีสิ่งที่ตนมุ่งหวังไม่เหมือนกัน นางมีความปรารถนาของนาง ส่วนข้าก็มีความคิดของข้า การที่ข้าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่นางมุ่งหวัง ไม่ได้หมายความว่าข้าคิดว่านางทำผิด"
เจ้าติ่งพยักหน้า ก่อนกล่าวว่า "เถ้าแก่ลู่เข้าใจได้ก็ดีแล้ว แต่เถ้าแก่ลู่ไม่คิดจะลองพิจารณาเรื่องนี้ดูอีกสักหน่อยจริง ๆ หรือ?"
เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็หวังให้ลู่หยานยอมออกมามีบทบาทเช่นกัน
ลู่หยานยิ้มพลางส่ายหน้า