กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287
"เจ้าพูดเหลวไหล!" เจ้าซิ่วยื่นมือชี้หน้าลู่หยาน "ลู่หยาน เจ้าจงใจหลอกลวงนายอำเภอจวง รู้หรือไม่ว่าจะมีผลตามมาอย่างไร?"
"คำว่า 'หลอกลวง' นั้นกล่าวขึ้นมาได้อย่างไร?" ลู่หยานเอ่ยอย่างเรียบเฉย "ข้าเคยร้องขอให้เขาดูแลข้าเป็นพิเศษหรือ? ข้าเคยขอให้เขาช่วยจัดการเรื่องใดให้หรือ? ข้าเคยพบกับนายอำเภอจวงเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ในการพบกันเพียงครั้งเดียวนั้น ข้าก็แค่ซื้อที่รกร้างผืนหนึ่งมาในราคาที่เป็นธรรม แล้วจะเรียกว่าหลอกลวงได้อย่างไร?"
"เจ้า..."
เจ้าซิ่วหน้าแดงก่ำจนพูดไม่ออก
ลู่หยานไม่ได้ร้องขอให้จวงหงเซิ่งดูแลเป็นพิเศษจริงๆ
แต่ปัญหาก็คือ หากลู่หยานไม่ได้แต่งเรื่องภูมิหลังขึ้นมาแต่แรก จวงหงเซิ่งคงคิดรีดไถเงินจากลู่หยานไปแล้ว!