กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252
"พี่ลู่ ท่านนี่ช่างไม่เห็นข้าเป็นสหายเอาเสียเลย ตั้งนานแล้วก็ยังไม่มาหาข้าสักที"
ภายในโรงเตี๊ยมอวิ๋นไหล เจ้าตงหมิงมองลู่หยานพลางยิ้มแย้ม แม้คำพูดจะฟังคล้ายตำหนิ แต่บนใบหน้ากลับไม่มีแววตำหนิติเตียนอยู่สักเท่าใด
เมื่อเทียบกับคราวก่อนที่พบกัน เจ้าตงหมิงผอมลงไม่น้อย แต่ดวงตากลับเป็นประกายมากกว่าเดิม ทั้งตัวยังดูคล่องแคล่วปราดเปรียวขึ้นมาก
กลิ่นอายคุณชายเจ้าสำราญบนตัวเขาลดน้อยลงไปเล็กน้อย ขณะที่ความเฉลียวฉลาดกลับเพิ่มขึ้น
"อย่าได้ใส่ร้ายข้าเชียว ครั้งก่อนที่ข้าเข้าไปในตัวอำเภอ ข้าก็ไปหาเจ้าแล้ว แต่เป็นเจ้าเองที่ยุ่งจนไม่มีเวลา" ลู่หยานกล่าว
"ช่วงนั้นข้ายุ่งจริง ๆ" เจ้าตงหมิงกล่าว "ตอนนี้สบายขึ้นมากแล้ว"
"จัดการทุกอย่างเสร็จหมดแล้วหรือ?"