กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235
"ผู้เฒ่าจงเกรงใจไปแล้ว" ลู่หยานยิ้มกล่าว "เมื่อวานข้าก็บอกไปแล้วว่า ในเมื่อพวกท่านเลือกพักที่โรงเตี๊ยมของข้า เช่นนั้นก็ถือเป็นแขกของข้า การคุ้มครองพวกท่านย่อมเป็นสิ่งที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว"
จงซิ่นพยักหน้า ทว่าในใจยังคงรู้สึกถึงความแตกต่างบางอย่าง
หากเกิดเรื่องเช่นเมื่อคืนขึ้นในโรงเตี๊ยมแห่งอื่น ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมหรือคนงานในร้าน ทุกคนคงพากันหลบไปให้ไกล ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกเขาแน่นอน
แต่ที่นี่ของลู่หยาน ทุกอย่างกลับแตกต่างออกไป
"ผู้เฒ่าจง ข้ามีเรื่องอยากสอบถามท่านสักหน่อย" ลู่หยานเอ่ย
"ว่ามาสิ"
"พวกท่านมาจากนครหลวงใช่หรือไม่? ก่อนหน้านี้ท่านน่าจะเป็นขุนนางในราชสำนักกระมัง?" ลู่หยานถาม
"โอ้ เจ้ารู้ได้อย่างไร?"