กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231
ชีวิตที่อยู่ในโรงเตี๊ยมนั้นแสนสงบสุข
ตลอดหลายวันต่อมา ลู่หยานไม่ได้เดินทางเข้าเมืองอีกเลย เอาแต่อยู่ในโรงเตี๊ยม วันไหนไม่มีธุระก็ออกไปนั่งตากแดดบ้าง ไม่ก็จิบชาฟังเย่หลีบรรเลงเพลง ชีวิตช่างสุขสบายยิ่งนัก
เดิมทีลู่หยานคิดว่า เย่หลีกับเสี่ยวเหมยคงเคยชินกับการใช้ชีวิตในเมืองแล้ว อาจปรับตัวเข้ากับชีวิตในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่ได้ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าทั้งสองจะปรับตัวได้ดีมาก เพียงไม่นานก็เคยชินกับชีวิตที่นี่ อีกทั้งยังไม่เคยปริปากบ่นเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมเลยแม้แต่น้อย
ทุกวันนี้ เย่หลีเป็นผู้ดูแลเรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่ในแต่ละวันของลู่หยาน ลู่หยานเองก็ค่อย ๆ เคยชินกับการมีเย่หลีคอยปรนนิบัติแล้ว