กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202
"นางช่างน่าสงสารเหลือเกิน"
เสิ่นจี้ถางมองแผ่นหลังของเย่หลีด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อยอยู่บ้าง
แม้จะรู้ว่าเย่หลีเป็นหญิงคณิกาในหอนางโลม แต่เสิ่นจี้ถางก็ไม่ได้ดูแคลนนางแม้แต่น้อย กลับเลื่อมใสในความกล้าหาญของนางเสียด้วยซ้ำ
ลู่หยานพยักหน้าเห็นด้วย
เขาเห็นใจในชะตากรรมของเย่หลีมาก แต่ก็จนปัญญาจะช่วยเหลือเช่นกัน
"เหตุใดพวกเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?"
ระหว่างทางกลับ หวงไห่ซานขมวดคิ้วมองหลานชายของตน
"ข้าถามแล้ว ลู่หยานบอกว่าพวกเขามากินอาหารขอรับ" หวงจู้ตอบ
"แค่มากินอาหารจริง ๆ หรือ?" หวงไห่ซานดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อ