กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 183
ลู่หยานเหลือบมองหร่วนซิงเหยาที่นอนอยู่ข้างกาย นางไม่ได้ระแวดระวังเขาแม้แต่น้อย
เขาส่ายหน้า ก่อนจะยอมไปนอนบนเก้าอี้ตลอดทั้งคืน
สิ่งที่ลู่หยานไม่ทันสังเกตก็คือ ตอนที่เขาลุกออกจากเตียง หร่วนซิงเหยาลืมตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อลู่หยานตื่นขึ้นมา หร่วนซิงเหยาก็หายตัวไปแล้ว
"สตรีผู้นี้ แม้จะบาดเจ็บก็ยังไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ หายตัวไปมาอย่างไร้ร่องรอยเช่นเคยจริง ๆ" ลู่หยานพึมพำ ก่อนจะเดินออกจากห้องด้านใน
"เถ้าแก่ใหญ่ แม่นางหร่วนไปแล้วขอรับ" พานสือเดินเข้ามารายงาน
"อืม" ลู่หยานพยักหน้า "นางได้พูดอะไรไว้หรือไม่?"
"ไม่มีขอรับ" พานสือส่ายหน้า