กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174
"อ๊า! นังตัวดี อย่าพูดเหลวไหลนะ"
เสิ่นจี้ถางหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ยื่นมือไปจั๊กจี้ซูฉาน
ซูฉานรีบหลบหลีก แต่ปากยังไม่คิดจะปล่อยเสิ่นจี้ถางไปง่าย ๆ
"จะอายอะไรนักหนา? ที่นี่มีแค่พวกเราสองคนเสียหน่อย ไม่มีคนนอกอยู่ด้วยสักหน่อย ข้ารับรองว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด"
"ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น เจ้าอย่าคิดไปเองสิ" เสิ่นจี้ถางกล่าว
"แต่ข้าสังเกตเห็นนะ ตั้งแต่เจ้าเห็นเขา ดวงตาคู่นั้นก็ไม่เคยละไปจากเขาเลย" ซูฉานเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ "สายตาเช่นนี้ ข้ารู้สึกคุ้นเคยอย่างไรชอบกล"
เสิ่นจี้ถางที่กำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานพลันหยุดชะงัก สีหน้าเขินอายเมื่อครู่หม่นหมองลงทันที