เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162
"หัวหน้ามือปราบหวงอย่าเข้าใจผิด" ลู่หยานหันกลับมา ก่อนจะมองหวงจู้ด้วยรอยยิ้ม "ข้าเพียงกำลังจัดการคนที่ไม่อยากทำงานบางคนเท่านั้น ทางการกำลังปฏิบัติหน้าที่ ในฐานะราษฎรผู้ปฏิบัติตามกฎหมาย ข้าย่อมไม่ขัดขวาง แต่หัวหน้ามือปราบหวงก็คงไม่อาจห้ามข้าขับไล่แขกที่โรงเตี๊ยมไม่ต้อนรับได้กระมัง?"
"นี่เจ้ากำลังขับไล่คนอย่างนั้นหรือ?" หวงจู้กล่าวด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
"ย่อมเป็นเช่นนั้น" ลู่หยานพยักหน้า "ก่อนหน้านี้ข้าเคยเตือนเขาไปแล้วว่าไม่อนุญาตให้เข้ามาในโรงเตี๊ยมของข้าอีก แต่เขากลับทำเหมือนคำเตือนของข้าเป็นเพียงลมผ่านหู ข้าจึงจำเป็นต้องทำให้เขาจดจำให้ขึ้นใจสักหน่อย หัวหน้ามือปราบหวง การกระทำของข้าเช่นนี้ไม่มีปัญหาใช่หรือไม่?"
หวงจู้จ้องลู่หยานเขม็ง ใบหน้ายิ่งมืดครึ้มลงไปอีก