กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149
เมื่อเห็นลู่หยานใช้นิ้วคีบอาวุธลับของตนไว้ได้อย่างง่ายดาย สีหน้าของโจวหรานก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รีบกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรงจนเกิดรอยแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ก่อนร่างจะพุ่งถอยหลังออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่
"คิดจะหนีหรือ? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!"
สิ้นเสียง ลู่หยานก็ไล่ตามไปถึงตัวโจวหรานแล้ว
เวลานี้ทั้งสองคนออกมานอกอาคารหลักของโรงเตี๊ยมแล้ว
"วิชาย่างก้าวทะยานฟ้า? เป็นไปไม่ได้!"
เมื่อเห็นวิชาตัวเบาที่ลู่หยานใช้ โจวหรานก็มีสีหน้าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง
วิชาตัวเบานี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะมันคือวิชาตัวเบาระดับสูงสุดที่เขาฝึกฝนมานานเกือบสามสิบปี วิชาย่างก้าวทะยานฟ้า!