เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137
"ตาแก่นี่คงไม่ได้ดูออกหรอกกระมังว่าข้ากำลังโกหกอยู่?" ลู่หยานพึมพำในใจ
ทว่าเมื่อเอ่ยปากออกไปแล้ว การจะกลับลำในตอนนี้ย่อมไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง
สาเหตุที่ลู่หยานยกข้ออ้างนี้ขึ้นมา ก็มิใช่เป็นการพูดจาเหลวไหลเสียทีเดียว
อาการบาดเจ็บของเหยาเซิ่งและเจียงเสวี่ยลั่วล้วนหายดีแล้ว!
เหยาเซิ่งผู้นี้คือยอดฝีมือขั้นสุดยอดจุดสูงสุด ส่วนเจียงเสวี่ยลั่วก็มีฝีมืออยู่ ในระดับชั้นสุดยอดช่วงกลาง
หากทั้งสองคนยังเป็นแขกของเขา ลู่หยานย่อมไม่ต้องหวาดหวั่นอันใด
ทว่าหากทั้งสองคนออกจากร้านไปก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาเล่า?
ความเป็นเช่นนั้นย่อมมีอยู่จริงอย่างแน่นอน
ท้ายที่สุดแล้ว เขาเคยแสดงยอดวิชาลับที่มีเพียงสำนักของทั้งสองถึงจะรู้ให้เห็นต่อหน้าคนทั้งสอง ย่อมทำให้พวกเขารู้สึกสงสัยใคร่รู้ และมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะสืบสาวราวเรื่องจนถึงที่สุด