เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 130
"เถ้าแก่ลู่ โรงเตี๊ยมของท่านช่างคึกคักเสียจริง"
เหยาเซิ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะ รินน้ำชาให้ตนเองถ้วยหนึ่ง ก่อนจะมองลู่หยานด้วยรอยยิ้ม
เจียงเสวี่ยลั่วนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองไม่มีความคิดจะออกไปข้างนอกเลยแม้แต่น้อย
แน่นอนว่า บนใบหน้าของพวกเขาก็ไม่มีความตื่นตระหนกหรือกระวนกระวายแม้แต่นิดเดียว
"ช่วยไม่ได้" ลู่หยานยักไหล่ "โรงเตี๊ยมของข้าตั้งอยู่ในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ ย่อมมีเรื่องวุ่นวายเข้ามาหาได้ง่าย คนเดินทางทั่วไปไม่มีทางเลือกใช้เส้นทางเล็ก ๆ เช่นนี้หรอก คนที่เดินทางผ่านเส้นทางนี้ได้ ล้วนมีเรื่องราวหรือความลับติดตัวมาบ้างไม่มากก็น้อย การดึงดูดปัญหาบางอย่างเข้ามาจึงเป็นเรื่องธรรมดา ข้าชินเสียแล้ว"
คำพูดของลู่หยานทำให้สีหน้าของเจ้าเยว่ซูเปลี่ยนไปเล็กน้อย