กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116
"พ่อของข้าเมื่อคืนด่าข้าเสียยับเยินเลย"
เจ้าตงหมิงนั่งหน้าตาอมทุกข์อยู่บนเก้าอี้
"หากไม่ใช่เพราะแม่ของข้าห้ามไว้ ท่านพ่อคงลงโทษข้าด้วยกฎของตระกูลไปแล้ว"
ลู่หยานยิ้มออกมา "ดูท่าทางแล้ว พ่อของเจ้าจะไม่เห็นด้วยกับการให้เจ้าไปรับช่วงดูแลท่าเรือสินะ"
"อืม"
เจ้าตงหมิงก้มหน้าลงราวกับไก่ชนที่พ่ายแพ้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพรวด นัยน์ตาฉายแววขุ่นเคืองอยู่บ้าง
"นายอำเภอซูช่างร้ายกาจยิ่งนัก! ข้ายังนึกว่าที่ท่านเลี้ยงต้อนรับพวกเรา เป็นเพราะต้องการขอบคุณพวกเราเสียอีก ที่แท้ในใจเขากลับซ่อนแผนร้ายไว้"
"การขอบคุณคือเรื่องจริง การวางแผนก็คือเรื่องจริงเช่นกัน" ลู่หยานยิ้ม "ต่อให้ไม่มีงานเลี้ยงครอบครัวเมื่อคืนนี้ ย่อมต้องมีสักวันที่เขาตามหาเจ้าเจออยู่ดี"