กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113
แยกทางกับเจ้าตงหมิงแล้ว ลู่หยานก็เดินอยู่บนถนนตามลำพัง แสงจันทร์ที่ค่อนข้างสลัวทอดเงาของเขายาวเหยียด
อำเภอซงหยางไม่มีประกาศเคอร์ฟิว แต่เวลานี้ก็แทบไม่มีใครออกนอกบ้านแล้ว
โลกใบนี้ไม่มีเสาไฟถนน หากไม่จำเป็นจริงๆ ก็ไม่มีใครอยากออกยามดึกดื่น
"รู้อย่างนี้ น่าจะให้พานสือรออยู่ด้านนอกที่ว่าการอำเภอเสียก็ดี"
ลู่หยานกวาดตามองถนนที่ว่างเปล่า แล้วนึกเสียใจอยู่เงียบๆ
หากเป็นโลกใบก่อน ต่อให้เขาต้องเดินคนเดียวในยามดึกดื่นก็ไม่หวาดกลัว ทว่าโลกนี้ไม่เหมือนกัน
ความปลอดภัยในโลกใบนี้จัดว่าไม่สู้ดีนัก
จอมยุทธ์บางคนถือดีว่าฝีมือตนเองสูงส่ง มักจะทำเรื่องลับๆ ล่อๆ ที่มองไม่เห็นแสงสว่าง ลู่หยานย่อมรู้สึกหวาดหวั่นในใจ
ซ่า...