กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92
เดินไปได้ราว ๆ ไม่กี่นาที ลู่หยานก็เห็นกระต่ายป่าตัวหนึ่งอยู่ข้างหน้า กำลังก้มหน้าแทะหญ้าอยู่
จากนั้นเขาจึงดีดกิ่งไม้ในมือออกไป
กิ่งไม้เส้นนั้นพุ่งแหวกอากาศราวกับลูกศรดอกหนึ่งตรงไปยังกระต่ายป่า
กระต่ายป่าแม้แต่จะตอบสนองยังไม่ทัน ก็ถูกกิ่งไม้พุ่งชนเข้าอย่างจัง แรงปะทะอันมหาศาลทำให้กิ่งไม้แทงทะลุร่างของกระต่ายป่า ปักลึกลงไปในพื้นดิน กระต่ายป่าถูกตรึงอยู่กับพื้น ดิ้นรนอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะแน่นิ่งไป
ลู่หยานเดินเข้าไป ดึงกิ่งไม้ออกแล้วหยิบกระต่ายป่าขึ้นมา
"เจอข้า ถือว่าเจ้าโชคร้ายแล้ว"
ยามนี้เขามีฝีมือถึงขั้นจุดสูงสุดแล้ว ต่อให้เป็นใบไม้ธรรมดาใบหนึ่ง เมื่ออยู่ในมือของเขาก็เทียบเท่ากับอาวุธลับที่คมกริบที่สุดได้เช่นกัน
ลู่หยานถือกระต่ายป่าแล้วเดินหน้าต่อไป