กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37
ยามดึกสงัด เฝิงจวงพาคนกลุ่มหนึ่งย่องลงบันไดไปอย่างเงียบเชียบ เตรียมตัวออกจากโรงเตี๊ยมไปก่อเรื่องสักหน่อย
"เอี๊ยด... เอี๊ยด..."
แม้ว่าเฝิงจวงและพรรคพวกจะจงใจผ่อนฝีเท้าให้เบาลงแล้ว แต่ยามที่เดินอยู่บนบันได บันไดเก่าๆ ก็ยังคงส่งเสียงดังน่ารำคาญออกมา เสียงนี้ในยามดึกอันเงียบงัน ช่างฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษ
"เบาหน่อยสิ!" เฝิงจวงกระซิบเตือน
"ข้าก็ระวังเต็มที่แล้ว เป็นเพราะบันไดผุๆ นี่ต่างหาก"
"บันไดนี่ก็ไม่รู้ว่าสร้างมานานเท่าใดแล้ว ผุพังเสียขนาดนี้ ต่อให้ย่างเท้าเบาแค่ไหนก็มีเสียงดังทั้งนั้น"
"เวรเอ๊ย ข้าลืมไปได้อย่างไรว่าพวกเราเหาะเหินเดินอากาศลงไปได้!"
...
ทุกคนพลันได้สติขึ้นมาทันที