เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากเข้าร่วมงานเลี้ยงหมั้นของอวิ๋นเจี้ยนจงเสร็จ อวิ๋นซุ่ยซุ่ยกับกู้จวินก็ไม่รั้งรออีกต่อไป และเดินทางกลับเมืองเหยียนในเช้าวันรุ่งขึ้น
วันหยุดของกู้จวินเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว ส่วนทางหออวิ๋นจี้ก็มีเรื่องให้จัดการกองพะเนิน จึงไม่อาจพักอยู่ต่อได้จริง ๆ
ในวันที่พวกเขาจากไป อวิ๋นเจี้ยนจงยังรู้สึกอาลัยอยู่บ้าง โดยเฉพาะชูอีกับสืออี
กว่าเด็กหนุ่มทั้งสองจะสนิทกับเขาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาเอาแต่เรียกเขาว่า “พ่อ” อยู่ทั้งวัน พอแยกจากกันคราวนี้ ไม่แน่ว่ากลับมาเจอกันอีกที พวกเขาอาจลืมเขาไปแล้วก็ได้
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยทนเห็นขอบตาแดง ๆ ของพ่อผู้แข็งกร้าวมาโดยตลอดไม่ได้ จึงหยอกว่า “ชอบมากขนาดนั้น ก็มีลูกเพิ่มเองอีกสักคนสิ!”
อวิ๋นเจี้ยนจงรีบถลึงตาใส่เธอ “พูดอะไรเหลวไหล! พ่ออายุเท่าไรแล้ว?”