กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้จวินสั่งให้หวังหย่งจับหวงซิ่วปินเอาไว้ ส่วนตัวเองก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าวก็อุ้มอวิ๋นซุ่ยซุ่ยขึ้นมา
แม้จะไม่ได้เดินไปไกลนัก แต่บาดแผลที่ขาของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็เริ่มมีเลือดซึมแล้ว ยิ่งเมื่อรวมกับบาดแผลตรงลำคอ ก็ยิ่งดูเหมือนผ่านศึกหนักมาไม่น้อย
กู้จวินมองเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ แต่เธอกลับยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันไม่เป็นไร เขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก”
กู้จวินไม่พูดอะไร เอาแต่โทษตัวเองอยู่ในใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ซุ่ยซุ่ยก็ไม่จำเป็นต้องมาที่แนวหน้า ยิ่งไม่ต้องเสี่ยงชีวิตไปตามหาเขาและได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้
หากเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ เธอก็คงไม่หมดหนทางต่อต้านต่อหน้าหวงซิ่วปิน
ความยินดีจากชัยชนะถูกกลบจนหมด กู้จวินอดสงสัยตัวเองไม่ได้ เขาจะมอบความสุขให้คนรักได้จริงหรือ