กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากรักษาตัวนานถึง 2 ปี ในที่สุดหวังเหยียนซงก็หายเป็นปกติโดยสมบูรณ์แล้ว นอกจากยังไม่สามารถออกกำลังกายอย่างหักโหมได้ เขาก็ไม่ต่างอะไรจากคนทั่วไป
เขายืนอย่างมั่นคงอยู่บนพื้น มองดูรอยแผลผ่าตัดสองรอยบนขาของตนเอง แล้วอดร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจไม่ได้
“หมออวิ๋น ขอบคุณคุณมาก ถ้าไม่มีคุณ บางทีผมคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว!”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยเข้าใจความรู้สึกตื่นเต้นของเขา จึงยิ้มพลางพูดว่า “อย่าพูดแบบนั้น ฉันแค่ทำสิ่งที่หมอควรทำ คุณยังหนุ่ม ยังมีชีวิตที่ดีรออยู่ข้างหน้า”
หวังเหยียนซงยิ้มออกมา ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยบางสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ ทำให้รู้สึกถึงความอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก