กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นเฟิงมีสีหน้าแข็งค้าง แต่เมื่อนึกได้ว่าตนเองเข้าใจกู้จวินผิดจริง ๆ อีกทั้งยังเพิ่งให้คำรับรองไป เขาจึงได้แต่กัดฟันหน้าแดง พึมพำเสียงเบาว่า “ขอโทษ”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยทำหน้าบึ้ง “พูดเสียงเบาขนาดนั้นจะขอโทษยุงหรือไง? ดัง ๆ หน่อย พูดให้ดี!”
อวิ๋นเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ หันหน้าไปทางกู้จวิน แล้วโค้งตัวคำนับอย่างแรง “ขอโทษ!”
เสียงดังสนั่นอย่างยิ่ง แต่ก็อัดอั้นอย่างยิ่งเช่นกัน
แต่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็ไม่ได้บีบบังคับเขา เกรงว่าจะกลายเป็นผลเสีย
กู้จวินกับเธอมีใจสื่อถึงกัน เขาจึงพูดได้จังหวะพอดีว่า “ในเมื่อเป็นความเข้าใจผิด และอธิบายกันจนชัดเจนแล้ว เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไป พวกนายหลายคนอยู่ด้วยกันดี ๆ อีกไม่กี่วันฉันกับพี่สาวนายจะไปส่งนายที่โรงเรียน”