กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นอวิ๋นซุ่ยซุ่ยเกือบจะย่อตัวลงไปถึงหน้าเบาะนั่งแล้ว กู้จวินก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ยังถามว่า “จะจอดไหม?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยเม้มริมฝีปาก คิดอย่างไรก็เป็นฝ่ายผิดเอง ลุกขึ้นแล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้ดังเดิม “จอดเถอะ”
รถค่อย ๆ จอดลง อวิ๋นซุ่ยซุ่ยจัดเสื้อผ้าและสีหน้าให้เรียบร้อย พอลงจากรถก็จับมือเฝิงเซิ่งหนานไว้ทันที “เซิ่งหนาน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ช่วงนี้ฉันยุ่งมากจนไม่มีเวลากลับไปสถานีอนามัยเลย ช่วงนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง?”
เฝิงเซิ่งหนานไม่หลงกล เธอแค่นเสียงแล้วพูดว่า “หมออวิ๋นเอาแต่ทำสมุนไพรส่งให้โรงพยาบาลทหารกลาง จะไม่ยุ่งได้อย่างไร?”
พูดพลางดึงแขนที่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยกอดไว้ในอ้อมแขนด้วย สีหน้าราวกับจะตัดขาดจากเธอโดยสิ้นเชิง