กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มองเงาของเถียนเหล่าฮั่นหายลับไปหลังม่านประตู อวิ๋นซุ่ยซุ่ยกัดเนื้อห่านคำหนึ่ง ก่อนพูดอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “ตลอดกว่าหนึ่งปีที่ฉันไม่อยู่ ชีวิตของพ่อช่างน่าตื่นเต้นจริง ๆ”
อวิ๋นเจี้ยนจงสำลักน้ำต้มจนไอ พลางถลึงตามองเธอ “พูดอะไรเหลวไหล! อย่าคิดไปเอง ไม่มีอะไรทั้งนั้น!”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยค่อย ๆ กินเนื้อจนหมดหนึ่งก้อน จากนั้นก็คีบเต้าหู้แช่แข็งที่ชุ่มไปด้วยน้ำแกงเข้มข้นขึ้นมาจากหม้อตุ๋นเหล็ก ยิ้มตาหยีพลางจ้องพ่อของตัวเอง “ฉันยังไม่ได้พูดเลยว่าเป็นเรื่องอะไร แล้วพ่อจะรีบปฏิเสธทำไม?”
อวิ๋นเจี้ยนจงพูดไม่ออก สีหน้าเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก