เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นเฟิงมองท่าทางยิ้มพรายของพี่สาวแท้ ๆ อย่างอวิ๋นซุ่ยซุ่ย สีหน้าว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ทำไมทุกคำที่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยพูด เขาถึงได้ยินชัดเจนทุกคำ แต่พอเอามารวมกันกลับฟังไม่เข้าใจ
เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก น้ำเสียงแหบแห้ง “คุณหมายความว่ายังไง?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ก็อย่างที่นายคิดนั่นแหละ”
เธอไม่แม้แต่จะมองเขา แถมยังไปถามชาวบ้านที่มามุงดูว่ารถเทียมวัวจะออกเมื่อไร เตรียมตัวกลับเมืองเหยียนแล้ว
อวิ๋นเฟิงไม่ได้หวังว่าเธอจะตอบเขา จึงหันไปมองหลินชิวผิง พยายามมองหาความโกรธหรือความอับอายบนใบหน้าของหลินชิวผิง เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยพูดเมื่อครู่นั้นไม่ใช่ความจริง
แต่กลับไม่มีอะไรทั้งนั้น
หลินชิวผิงไม่กล้าสบตาเขาแม้แต่น้อย มือขยี้ชายเสื้อแน่น เผยให้เห็นว่าเธอกำลังรู้สึกผิด
อวิ๋นเฟิงอ้าปาก น้ำเสียงแฝงความอ่อนแรง “น้าหลิน คุณหลอกผมอีกแล้วเหรอ?”