เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เดิมทีรถที่นั่งได้สบายสำหรับผู้ใหญ่สามคน พอเพิ่มเด็กหนึ่งคน เด็กเล็กอีกหนึ่งคน และเด็กหนุ่มวัยกำลังโตอีกหนึ่งคนเข้าไป ก็พลันแออัดขึ้นมาทันที
แต่เนื่องจากอวิ๋นซุ่ยซุ่ยต้องกลับไปทำงาน ส่วนเย่ชิงหลานกับคนอื่น ๆ ก็พักในเรือนเขตทหารไม่ไหว กู้จวินกับอวิ๋นซุ่ยซุ่ยจึงปรึกษากันและเตรียมส่งทุกคนไปที่บ้านตึกฝรั่งก่อน
ดังนั้นอวิ๋นซุ่ยซุ่ยจึงอุ้มกู้เสี่ยวหลีนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนเย่ชิงหลานกับกู้เยวี่ยก็เบียดกันนั่งเบาะหลัง
ทันทีที่เย่ชิงหลานขึ้นรถ เธอก็เห็นทารกสองคนที่ป้าหยางอุ้มอยู่ในมือ เพราะโดนลมเข้าไป พวกเขาจึงเริ่มร้องไห้เสียงเบาอีกครั้ง
เธอตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง “โอ๊ย นี่หลานชายคนโตของฉันใช่ไหม? รีบส่งมาให้ฉันอุ้มเร็ว!”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยฉวยโอกาสแนะนำเย่ชิงหลานว่า “แม่ นี่คือป้าหยาง ตอนที่ฉันท้องก็มีป้าดูแลมาตลอด ถ้าไม่มีป้า ตอนคลอดชูอีกับสืออีคงไม่ราบรื่นขนาดนี้”