กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เห็นเพียงว่ารองเท้าและปลายขากางเกงของกู้จวินเปื้อนโคลนเหลืองเต็มไปหมด บนแขนยังมีสายรัดพยุงอยู่ ดวงตาดำเป็นประกายคู่นั้นมองอวิ๋นซุ่ยซุ่ยอย่างลึกล้ำ
หวังหย่งที่อยู่ข้าง ๆ ประคองเขาไว้ สีหน้าดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า “กู้จวิน คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วแขนเป็นอะไรอีก?”
ริมฝีปากบางของกู้จวินเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เขาหลุบตาลง ขนตาหนาแน่นทอดเงาลงมาบดบังใบหน้า ดูน้อยใจและหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด
อวิ๋นซุ่ยซุ่ย: “?”
หวังหย่งมองคนหนึ่งที มองอีกคนที ก่อนรีบตอบคำถามแทนผู้บังคับบัญชาว่า “ผู้พันนำทหารออกไปฝึกนอกสถานที่ ระหว่างนั้นแขนบาดเจ็บเพราะช่วยทหารใหม่เอาไว้ เลยแวะมารักษาที่โรงพยาบาลประชาชนใกล้ ๆ”