กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉิงอิงนำอาหารไปส่งให้หวงซิ่วปิน ระหว่างทางไม่พูดกับคนนอกแม้แต่คำเดียว ราวกับในสายตาของเธอมีเพียงผู้ชายของบ้านตัวเองเท่านั้น ทั้งซื่อสัตย์และว่าง่ายจนไม่เหมือนคนในยุคสมัยนี้
แต่อวิ๋นซุ่ยซุ่ยกลับมองเห็นความหม่นหมองและความชาด้านในดวงตาของเธอ
ทว่าคนอื่น ๆ กลับไม่รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติเลย แม้แต่ทหารหนุ่มที่เพิ่งชวนเธอคุยก็ยังมองด้วยสายตาอิจฉา
หวงซิ่วปินเงยหน้าขึ้น และมองเห็นอวิ๋นซุ่ยซุ่ยที่ยืนรออยู่ตรงประตูใหญ่ในแวบเดียว
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ค่อยดีนัก เดิมทีอวิ๋นซุ่ยซุ่ยคิดว่าเขาคงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น หรือไม่ก็พยักหน้าทักทายส่ง ๆ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะฉีกยิ้มซื่อ ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ แล้วเดินเข้ามาโดยไม่คิดหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย