เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่ออวิ๋นซุ่ยซุ่ยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็อยู่บนเตียงผู้ป่วยของโรงพยาบาลประชาชนเมืองเหยียน
เธอคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นที่ไหน
ด้านนอกฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว เธอเองก็ไม่รู้ว่านอนหลับไปนานแค่ไหน รู้เพียงว่าความรู้สึกหนักอึ้งทั่วร่างหายไปแล้ว และสมองก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก
เธอหันไปมองด้านข้าง ก็เห็นกู้จวินนั่งกอดอกอยู่ข้างเตียง หลังตรงเหยียด ทว่าดวงตากลับปิดสนิท
คงเฝ้าเธอมาตลอดทั้งคืนจนฝืนต่อไม่ไหว จึงงีบหลับไปครู่หนึ่ง
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยยกมือขึ้น พบว่ามีสายน้ำเกลือห้อยอยู่บนมือ จึงค่อย ๆ วางมือลงเบา ๆ
ทว่าความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนี้กลับทำให้กู้จวินลืมตาขึ้น เขายื่นมือไปแตะหน้าผากเธอโดยไม่รู้ตัว “ตื่นแล้วหรือ? ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกไหม?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยส่ายหน้า “กระหายน้ำนิดหน่อย”