กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังดึงอีกฝ่ายขึ้นมา
สายตาของเฉิงอิงสบกับเธอเพียงชั่วครู่ก็ผละออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กลับไปมีท่าทางนอบน้อมหวาดกลัวดังเดิม เธอก้มหน้าลงอย่างประหม่าแล้วพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณ”
จากนั้นก็รีบเดินไปทางประตูใหญ่ของเรือนพักเขตทหาร
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยมองตามทิศทางที่เธอจากไป และพบว่าหลังประตูใหญ่มีเงาร่างหนึ่งกำลังจ้องมาทางนี้อย่างนิ่งงัน สายตาเย็นเยียบราวกับอสรพิษ ทั้งที่อากาศอบอุ่นแท้ ๆ กลับทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้านและมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
คนผู้นั้นดูคล้ายหวงซิ่วปินมาก แต่ระยะห่างไกลเกินไป เธอเองก็ไม่แน่ใจ