กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยหันกลับมาด้วยความประหลาดใจ มองกู้จวินที่ใบหน้าแดงระเรื่อ “คุณเป็นไข้หรือเมา?”
กู้จวินหรี่ตาลง แววตาของเขาไม่ได้เย็นชาและคมกริบเหมือนเช่นเคย หากแต่พร่างพราวและเลือนรางราวกับระลอกน้ำ
เขาค่อย ๆ ซุกศีรษะเข้ากับซอกคอของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยแล้วปฏิเสธ “ไม่ได้เป็นอะไร”
ไม่รู้ว่าไม่ได้เมาหรือไม่ได้เป็นไข้กันแน่
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยจึงยื่นมือไปแตะหน้าผากของเขา พอวางมือลงก็สะดุ้งกับอุณหภูมิที่สูงกว่าปกติอย่างชัดเจน รีบจับชีพจรให้เขาอย่างละเอียด
ให้ตายเถอะ ทั้งเหนื่อยล้า บาดแผลภายนอกยังไม่หายดี แถมลมชั่วร้ายยังเข้าสู่ร่างกาย พอดื่มสุราเข้าไป อาการป่วยทั้งหมดก็ถูกเร่งให้กำเริบขึ้นมา
พอนึกถึงตอนบ่ายที่เขาวิ่งกลับมาทั้งตัวชุ่มเหงื่อในเสื้อแขนสั้น ไม่เป็นหวัดสิถึงจะแปลก