กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นกู้จวิน อวิ๋นซุ่ยซุ่ยย่อมดีใจเป็นธรรมดา
กู้จวินยอมแสดงความคิดถึงต่อเธอ เธอเองก็ดีใจมากเช่นกัน
หากที่นี่มีเพียงสามีภรรยาสองคน แน่นอนว่าเธอย่อมเต็มใจใกล้ชิดกับเขา แต่ตอนนี้…
เธอมองศีรษะหลายหัวที่โผล่ออกมาจากลานราบชั้นสอง ใบหน้าพลันแดงก่ำ จากนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกระแอมเบา ๆ ท่าทางเคร่งขรึมจนดูเย็นชาเล็กน้อย “กลับมาแล้วก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวกินข้าวเถอะ”
ที่จริงแล้ว หลังจากกอดกัน กู้จวินกลับเขินยิ่งกว่าอวิ๋นซุ่ยซุ่ยเสียอีก ใบหูของเขาแดงราวกับจะมีเลือดหยดออกมาอยู่แล้ว
แต่เมื่อเห็นท่าทางไร้ปฏิกิริยาของอวิ๋นซุ่ยซุ่ย ในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ดวงตาของเขาค่อย ๆ หรี่ลง “เป็นอะไรไป อารมณ์ไม่ดีหรือ? หรือมีใครทำให้เธอโกรธ?”