กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในลานบ้านคึกคักถึงเพียงนี้ อวิ๋นซุ่ยซุ่ยขยี้ตา สวมเสื้อคลุมตัวหนึ่งแล้วลงมาชั้นล่าง
เมื่อเส้าอวิ๋นเหวินเห็นเธอ ก็ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “หมออวิ๋น ทำไมตื่นเช้าขนาดนี้? พวกเราส่งเสียงดังจนปลุกเธอหรือ?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตอนนี้เธอโดนลมไม่ได้ แล้วออกมาทำไม? เรื่องปลูกสมุนไพรไม่ต้องรีบร้อน”
“หมออวิ๋นวางใจเถอะ ฉันสวมเสื้อผ้าหลายชั้น อากาศเย็นแค่ไหนก็ไม่หนาวแน่นอน” เส้าอวิ๋นเหวินตบเสื้อผ้าบนตัวเบา ๆ
วันนี้เธอจงใจสวมเสื้อผ้าฝ้ายบุสองชั้นทั้งเสื้อและกางเกง แถมยังโพกผ้าคลุมศีรษะมาด้วย
“อีกอย่าง ถ้าวันไหนไม่ได้ทำงาน ในใจก็เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง สู้มาพรวนดินที่บ้านเธอดีกว่า จะได้ไม่ผัดวันประกันพรุ่งจนพลาดช่วงเวลาปลูกสมุนไพร”