กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชวีผิงผิงยืนนิ่งไป เธอไม่เคยเห็นรอยยิ้มที่งดงามเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยสัมผัสความปรารถนาดีเช่นนี้จากคนแปลกหน้า
ป้าหยางเห็นดังนั้นก็รีบดึงเธอทีหนึ่ง “ยังจะยืนนิ่งทำไม รีบไปกันเถอะ วิชาแพทย์ของหมออวิ๋นบ้านเรายอดเยี่ยมมาก ต้องรักษาแม่กับน้องชายของเธอให้หายได้แน่!”
ชวีผิงผิงจึงได้สติกลับมา เธอกะพริบดวงตาสีอ่อนเล็กน้อยคู่นั้น แล้วมองอวิ๋นซุ่ยซุ่ยอย่างชื่นชมและเลื่อมใส “คุณเป็นหมอหรือ?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยพยักหน้า “ใช่ ฉันเป็นหมอ”
หลังจากป้าหยางล็อกประตูแล้ว ทั้งสามคนก็เดินไปยังบ้านตระกูลชวีด้วยกัน
ชวีผิงผิงเดินตามหลังอวิ๋นซุ่ยซุ่ยไม่ห่าง ก้าวกระโดดดุ๊กดิ๊กไปมาเหมือนหางเล็ก ๆ