กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากอวิ๋นซุ่ยซุ่ยกินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปโรงเรียน คาบเรียนแรกก็เลิกไปแล้ว
เมื่อเห็นเธอเดินเข้าห้องเรียนด้วยใบหน้าแดงระเรื่อและฝีเท้ามั่นคง หวังซวงที่นั่งอยู่แถวหลังสุด รวมถึงเหอเสียกับจางชิวเหวินที่มาหาเธอ ต่างก็เงียบลงในชั่วพริบตา แม้แต่เหอซิ่วเยวี่ยที่เดินผ่านมาก็ยังตกตะลึงอยู่หลายวินาทีก่อนจะเดินเข้ามาทักทาย
“นักเรียนอวิ๋น เธอกลับมาแล้ว ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยยิ้ม “ดีมาก ไม่มีอะไรใหญ่โต”
เหอซิ่วเยวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างลังเลว่า “เธอกลับมาเรียน หรือว่า…”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยตอบโดยแทบไม่ต้องคิด “แน่นอนว่ากลับมาเรียนสิ ไม่อย่างนั้นจะให้ทำอะไร?”
เหอซิ่วเยวี่ยจึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก “อย่างนั้นก็ดี ฉันนึกว่า…”